Kontynuanty staropolskiego ō długiego. Kontynuanty dawnego ō długiego mogą brzmieć jak o^u, czyli dźwięk pośredni między samogłoską o i u (go^ura, pro^ug, gno^uj, wo^uz), lub mogą utożsamić się z u (jak w języku ogólnym). Sporadycznie, niekonsekwentnie i tylko w niektórych rdzeniach może się pojawiać wymowa o (np. znow). Ścieśnione o może też ulegać w gwarach dyftongizacji (wo^ułz). Zob. Samogłoska pochylona ó.